४ प्रस्कण्वः काण्वः। उषाः। अनुष्टुप्।
उषो॑ भ॒द्रेभि॒रा ग॑हि दि॒वश्चि॑द् रोच॒नादधि॑ ।
वह॑न्त्वरु॒णप्स॑व॒ उप॑ त्वा सो॒मिनो॑ गृ॒हम् ॥१॥
सु॒पेश॑सं सु॒खं रथं॒ यम॒ध्यस्था॑ उष॒स्त्वम् ।
तेना॑ सु॒श्रव॑सं॒ जनं॒ प्रावा॒द्य दु॑हितर्दिवः ॥२॥
वय॑श्चित् ते पत॒त्रिणो॑ द्वि॒पच्चतु॑ष्पदर्जुनि ।
उष॒: प्रार॑न्नृ॒तूँरनु॑ दि॒वो अन्ते॑भ्य॒स्परि॑ ॥३॥
व्यु॒च्छन्ती॒ हि र॒श्मिभि॒र्विश्व॑मा॒भासि॑ रोच॒नम् ।
तां त्वामु॑षर्वसू॒यवो॑ गी॒र्भिः कण्वा॑ अहूषत ॥४॥
४ praskaṇvaḥ kāṇvaḥ | uṣāḥ | anuṣṭup | uṣo॑ bha॒drebhi॒rā ga॑hi di॒vaści॑d roca॒nādadhi॑ | vaha॑ntvaru॒ṇapsa॑va॒ upa॑ tvā so॒mino॑ gṛ॒ham || १ || su॒peśa॑saṃ su॒khaṃ rathaṃ॒ yama॒dhyasthā॑ uṣa॒stvam | tenā॑ su॒śrava॑saṃ॒ janaṃ॒ prāvā॒dya du॑hitardivaḥ || २ || vaya॑ścit te pata॒triṇo॑ dvi॒paccatu॑ṣpadarjuni | uṣa॒: prāra॑nnṛ॒tūm̐ranu॑ di॒vo ante॑bhya॒spari॑ || ३ || vyu॒cchantī॒ hi ra॒śmibhi॒rviśva॑mā॒bhāsi॑ roca॒nam | tāṃ tvāmu॑ṣarvasū॒yavo॑ gī॒rbhiḥ kaṇvā॑ ahūṣata || ४ ||